Skąd się wzięła Shantala i dlaczego rodzice ją lubią?
- Masowanie niemowląt to w Indiach zwyczaj przekazywany od pokoleń
- Do Europy technikę przeniósł położnik Frédérick Leboyer
- Rodzice cenią Shantalę jako spokojny czas sam na sam z dzieckiem
Masowanie niemowląt jest w Indiach codziennym zwyczajem przekazywanym z pokolenia na pokolenie. Frédérick Leboyer, francuski położnik znany z idei łagodnego porodu, zobaczył taki masaż w Kalkucie i opisał go w książce zatytułowanej imieniem matki, którą obserwował. Dzięki niej technika trafiła do Europy, a dziś uczą jej położne, szkoły rodzenia i liczne poradniki. Nazwa przyjęła się na całym świecie, choć sam rytuał jest znacznie starszy. Leboyer zwracał uwagę przede wszystkim na spokój, uważność i kontakt z dzieckiem, a nie na technikę samą w sobie.
Rodzice lubią Shantalę z prostego powodu: daje im konkretny, spokojny sposób bycia z dzieckiem. Nie wymaga sprzętu, wystarczy ciepły pokój, koc i odrobina oleju. Wielu ojców mówi, że to dla nich pierwszy moment, w którym czują się pewnie przy niemowlęciu. Rytuał bywa też dobrym elementem wieczornej rutyny — kąpiel, masaż, karmienie, sen. Nie obiecujemy, że rozwiąże kolki czy problemy ze snem, ale wiele rodzin odbiera go jako przyjemną, wyciszającą chwilę. Masaż może też być sposobem na zaangażowanie drugiego rodzica, który nie karmi piersią, a chce mieć swój codzienny rytuał z maluchem.


